Ciao! (Ĉao!) estas nia plej ofta intima salutvorto. Ĝin uzas gejunuloj kaj gemaljunuloj en tre familia aù amikeca rondo.

Estas tamen pli bone ne saluti per tiu ĉi vorto pli altrangagjn personojn: ekzemple studento ne salutas sian profesoron per “ĉao!”, li nepre diru “Buon giorno” (esperante: Buon ĝorno!) – Bonan tagon! por ne esti juĝata junulo kiu ne nutras respekton al la superuloj.

Interesa estas la historio de “ĉao!”: en tiu ĉi mallonga vorto oni eble ne tui vidas la originan vorton “schiavo” (Esperante: sklavo). Ĝi estas latina vorto kiu konserviĝis en la dialekto de Venecio. Sclavus en la mezepoka latina lingvo signifis unue simple serviston, sklavon. Dum la sepdeka jarcento en Venecio schiavo dialekte farighis s’ciao kaj estis formulo de riverenco kaj de omaĝo. Kavaliero deklaris al sia sinjorino dirante s’ciao, niora  (mi estas via servisto, sinjorino) kaj sinjoro kutimis adiaùi siajn geamikojn per s’ĉao!“(Mi estas via sklavo).

De Venecio rapide s’ciao konkeris Lombardion, Emilion, Piemonton kaj puŝis sin ĝis Nizza kie ĝi ankoraù nun estas uzata. Dum la translokiĝo de unu regiono al la alia la vorteto perdis la komencan sonon s’ ĉar ĝi estis malfacile prononcebla kaj fariĝis Ĉao (Ciao).